Helpen in de zorg: het vrouwenhuisje en lieve mannen
"In de afspraak staat 26 juli 8.00 uur melden bij Sabine. Ik fiets rondjes op het Ripperda terrein maar kan de woning niet snel vinden. Bij een ander huisje zie ik een oudere man en een vrouw in de keuken staan. Daar bel ik aan. Een buurtpoes glipt mee naar binnen en beiden kijken ze mij hoopvol aan. Esther denkt dat ik de uitzendkracht ben. Nee helaas. Sinds 1 juli ben ik als bestuurder gestart bij Kennemerhart en grijp ik iedere gelegenheid aan om nader kennis te maken met de verschillende locaties. Zo heb ik ook gehoor gegeven aan de oproep Helpen in de zorg. Om de gaten in het zomerrooster zo te kunnen dichten en elkaar als collega’s te helpen in deze veelal lastige periode.
Ik loop met Esther mee naar de overdracht of eigenlijk meer de gezamenlijke dagstart met de planning wie vandaag op welk huisje staat, wie BHVer is en wie de dossiers bijwerkt. De bewoner gaat ook mee en neemt plaats in de grote kring van medewerkers die die dag dienst hebben. Met 'een fijne werkdag gewenst', gaat iedereen uit elkaar en aan het werk.
Sabine wijst mij de weg naar de woning waar zij al jarenlang en met veel plezier werkt. Er heerst een serene rust in het huisje en frisse lucht waait door de woonkamer. Met veel enthousiasme vertelt zij mij over de visie van Overspaarne, de gang van zaken op de woning en over de bewoners zelf. Het zijn op dit moment allemaal vrouwen die over het algemeen in goede harmonie samenleven. En dat is niet altijd het geval geweest, de zorg is in de jaren zwaarder geworden en het onbegrepen gedragen is toegenomen. En dat is een pittige combinatie als je daar de hele dag op een huisje mee geconfronteerd wordt. Niet voor niets gaat Overspaarne op voor het Topcare predikaat.
Ondertussen komt collega Mandy binnen die eerst haar kind naar de opvang heeft gebracht. Met veel aandacht vertelt Sabine over de aanpak en eigenschappen van elke dame. Veel details, empathie, en liefde klinkt door in haar verhaal. Het is inmiddels 9 uur en het treft mij dat alle bewoners nog op bed liggen. De dames houden van uitslapen en Sabine en Mandy volgen hun ritme.
Terwijl zij de eerste bewoners verzorgen dek ik de tafel, zet thee en maak ontbijt voor de eerste dame die aanschuift aan de ontbijttafel. Langzaamaan druppelen de andere dames binnen. Zoet of hartig, thee of koffie, wel of niet eten, crackers op een krentenbroodje of worst in de thee, het is allemaal mogelijk. Er wordt veel ruimte geboden of heel tactisch lichtjes gecorrigeerd
Een dame die alleen Georgisch praat wil ook mij graag van alles vertellen. Met handen en voeten voeren we een gesprek, maken we een dansje op een liedje van George Baker en bewonder ik haar knuffelpoes. Aan tafel ontvouwt zich met de andere dames een aardig gesprek over of men een lieve man heeft (gehad) en wat dat inhoudt. Is een lieve man iemand die elke dag langskomt, ook in het verpleeghuis, of iemand die goed voor de kinderen zorgt of een man is die niet zo moeilijk doet? Er wordt gelachen en ze kijken tevreden: zij hebben of hadden allemaal een lieve man.
Mijn buurvrouw aan tafel vraagt hoe lang ik hier al woon en de mevrouw aan de overkant van de tafel geeft aan dat ik zo’n bekend gezicht heb. Komt u uit Haarlem? Ondertussen komt Sabine met de medicijnen, wordt de tafel afgeruimd en maakt de schoonmaakster een praatje. Ook krijgt de woning bezoek van een meneer van een ander huisje, het is allemaal heel huiselijk. Voorbijgangers zwaaien als ze voorbij fietsen of lopen. Aan het einde van de ochtend zwaai ik naar iedereen in het huisje en stap op de fiets naar het Kennemerhuis.
Helpen in de zorg: een waardevolle ervaring voor nu en nog eens."